Wat is Reflexintegratie

Het intergreren van de reflexen dient gewoonlijk automatisch te gebeuren. Het kan zijn dat reflexen niet goed ontwikkelen en integreren. Dat kan verschillende oorzaken hebben. Zo kunnen een moeilijke zwangerschap of bevalling ervoor zorgen dat reflexen die eigenlijk niet meer nodig zijn, toch actief blijven in het brein en daarmee ook in je lijf. Ook door een nare ervaring of een ongeluk kunnen reflexen opnieuw actief worden en niet weer terug naar de achtergrond verdwijnen. Wie iets traumatisch meemaakt of een lange periode van stress doormaakt, kan extra gevoelige zintuigen ontwikkelen, waardoor je snel schrikt of moeite hebt met concentratie, geluid, licht of aanraking. Andere ongeremde reflexen kunnen oorzaak zijn van het niet soepel kunnen bewegen, bedplassen, moeilijk je evenwicht kunnen houden of bijvoorbeeld moeilijk leren fietsen. Zonder dat je het weet, hebben deze actieve reflexen invloed op gedrag, het leren op school en bijvoorbeeld het gevoel van veiligheid. Een ongeremde reflex zit verdere ontwikkeling in de weg. Stil zitten, schrijven, rekenen, lezen, spelling, sporten, zwemles, vriendjes maken, angstig zijn; zomaar een rijtje met zaken waar je dan tegenaan kunt lopen en waar een onderliggende reflex dwars kan zitten.

Via lichamelijke oefeningen kunnen we ook na de babytijd en zelfs als volwassene deze reflexen nabootsen en zo die verbindingen alsnog of opnieuw beïnvloeden. Dat proces noemen we reflexintegratie.